Dansen, vrijwilligen en kerkelijk zijn

Hooi!

Ik heb mijn bar gevonden, de maritza bar, waar iedere zaterdag en zondagavond een salsaband is! De mensen met wie ik voornamelijk uitga, zijn niet zo van de salsa, meer van de reggae, maar zondag ben ik maar gewoon in m'n eentje gaan dansen. Het was superleuk, heb ook al een favoriete danspartner. Zondagvond blijft dus gewoon de vaste salsa avond.

De gesprekken met de oudere generatie van Puerto Viejo gaan nog steeds goed. Het is wel de bedoeling dat je als antropoloog veel rondhangt met de mensen van de gemeenschap en ook herhaardelijk met ze afspreekt. Ik heb al heel veel mensen benadert, maar tot nu toe nog niet echt de mogelijkheid gehad om voor een tweede keer met iemand te spreken. Vind het ook moeilijk te bedenken wat voor een andere vragen ik dan moet stellen. Ik had laatst een interview met iemand die schoonmaakacties van het strand organiseert, en heb een ochtendje meegeholpen. Vond het eerst een beetje genant, want ik stond daar met m'n rubberen handschoenen en m'n vuilniszak in m'n hand op het strand waar iedereen naar de surfers aan het kijken is, maar wat surfjongens en toeristen begonnen ook mee te helpen, dus dat was wel weer leuk. Verder wil ik ook gaan vrijwilligen op de organische boerderij van Veronica, een ander vrouwtje die ik heb geinterviewd. Een andere manier om meer in de gemeenschap te komen is naar de baptistkerk gaan. Op zondagochtend zat ik met mijn brakke hoofd in de kerkbanken. Iedereen was heel vriendelijk en heette me welkom. Ze waren blij voor me dat ik een plek had gevonden waar ik de heer kan prijzen. Ik hoopte een beetje anoniem te blijven door achter in de kerk te gaan zitten, maar na wat gezang en geklap moest ik, omdat ik nieuw was, opstaan en mezelf voorstellen. Ik voelde me nogal hypocriet omdat ik in Nederland haast nooit naar de kerk ga. Maar het was een hele ervaring.

Voordat ik hier kwam verwachtte ik dat ik maar op het strand hoef te zitten en de rastajongens vanzelf naar me toe komen. Ik heb wel wat jongens ontmoet, maar het valt toch een beetje tegen, ik zal ze toch zelf moeten aan gaan spreken en vragen gaan stellen. Bovendien vind ik ze een beetje nors, niet al te vriendelijk. Ik heb wel een jongen ontmoet op het strand laatst, Kemba, hij is heel grappig en aardig, maar hij wil vooral mijn 'Caribean boyfriend' zijn. En geld aan me verdienen door me surflessen aan te praten. Ik zit een beetje in een lastige situatie, ik zeg namelijk gewoon dat ik een vriend heb in Nederland, maar als ze weten dat ik toch niets met ze wil, worden ze wel erg afstandelijk. Hmm..

Maar over het algemeen ben ik nog steeds blij met mijn onderzoek! Gisteren had ik een happy momentje, ik was naar Cahuita gegaan om Laura te ontmoeten, een vrouw die bij de gemeente werkt en een organisatie voor alleenstaande vrouwen leidt. Zij kon mij volgens Angie, van Proyecto Caribe, heel veel vertellen. Ik heb de bus vroeg in de ochtend genomen, zodat ik 'sochtends nog even naar het nationale park in Cahuita kon. In de bus ontmoette ik een meisje uit Amerika met wie ik het park ging wandelen. Om 2 uur had ik een afspraak met Laura,maar toen ik daar kwam, was ze er natuurlijk niet. Dat gebeurt hier vaker. Er was iets tussen gekomen, maar Marjorie, haar dochter was er wel. Ik werd in huis uitgenodigd, een heel klein huisje, waar ze met z'n allen woonden, met kippen, honden en katten. Ik vond het heel bijzonder. De organisatie leert de alleenstaande moeders poppen en handtassen maken om te verkopen, afro caribische poppen en tassen met caribische prints. Deze familie is heel erg 'into' de cultuur, dat had mijn onderzoek wel even nodig. Laura wil zelfs een school openen waar de kinderen het Creools leren en leren over de geschiedenis en de cultuur van de Afro Caribische bevolking in Costa Rica.

Sowieso kom ik meer bij de mensen thuis, laten ze me persoonlijke dingen zien, zoals foto's van kinderen en andere familieleden. Het is fijn te merken dat je vertrouwen wekt. Toch ben ik soms ook onzeker over m'n onderzoek, of het wel genoeg diepgang heeft, vooral als ik de verhalen lees van andere antropologen die zich nu in andere delen van de wereld bevinden! Dan vraag ik me af of ik niet teveel op het strand hang, dat is nu wel heel verleidelijk, want het is eindelijk mooi weer, jippie! Ik begin dus ook eindelijk een beetje bruin te worden. Maar morgen heb ik een laptop dagje en ga ik m'n interviews maar eens uitwerken. Wordt vervolgd!

Kus van Danielle

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *